Rak płuca - objawy, diagnostyka, leczenie

Rak płuca

Rak płuca (oskrzelopochodny) to nowotwór złośliwy wywodzący się z nabłonka dróg oddechowych, stanowiący większość nowotworów płuca. Jest najczęstszym nowotworem złośliwym w Polsce zarówno pod względem liczby zachorowań (ok. 21 tys. rocznie), jak
i liczby zgonów.

Najbardziej znanym czynnikiem zachorowania na raka płuca jest aktywne palenie tytoniu. Ale nie tylko. Również: bierne palenie tytoniu, zanieczyszczenie powietrza, czynniki dziedziczne oraz narażenie na szkodliwe substancje m.in. takie jak: azbest, chrom, radon.

 

Niedrobnokomórkowy rak płuca (NDRP) – ze względu na podobny przebieg kliniczny
i podobny przebieg leczenia zalicza się do tej grupy m.in.:

  • raka płaskonabłonkowego – często centralnie zlokalizowanego i wiązanego
    z paleniem tytoniu;
  • raka gruczołowego – postać występująca częściej obwodowo i stanowiąca ok. 30% rozpoznań w Polsce;
  • raka wielkokomórkowegozbudowanego z dużych komórek, zlokalizowanego centralnie lub obwodowo.

Drobnokomórkowy rak płuca – zbudowany z drobnych komórek o charakterystycznych jądrach komórkowych, szybko rosnący, o agresywnym przebiegu klinicznym. W Polsce stanowi ok.15% rozpoznań raka płuca.

Objawy

Do typowych objawów nowotworów klatki piersiowej należą:

  • ograniczenie wydolności oddechowej lub duszność,
  • ból w klatce piersiowej,
  • krwioplucie,
  • częste zapalenia płuc.

Dla guzów zlokalizowanych w górnej części płuca charakterystycznymi objawami są bóle barku promieniujące do palców ręki po tej samej stronie. Większość nowotworów klatki piersiowej przebiega bardzo agresywnie i u niektórych osób pierwszym objawem choroby mogą być przerzuty. U wielu osób obecne są również objawy ogólnoustrojowe nowotworu, takie jak utrata masy ciała, utrata apetytu czy niedokrwistość.

Diagnostyka

Najczęstsze sposoby ustalenia rozpoznania guza płuca to:

  • biopsja z wykorzystaniem bronchoskopii (zabiegu wprowadzenia narzędzi do oskrzeli, wykonywanego w znieczuleniu miejscowym),
  • biopsja cienko- lub gruboigłowa przez ścianę klatki piersiowej,
  • biopsja węzłów chłonnych poprzez wprowadzenie narzędzi do śródpiersia,
  • biopsja ognisk przerzutowych poza klatką piersiową.

Kolejny etap to ustalenie stopnia zaawansowania nowotworu. Podstawowymi badaniami są: badanie przedmiotowe (fizykalne), zdjęcie radiologiczne klatki piersiowej oraz tomografia komputerowa klatki piersiowej i jamy brzusznej.

Leczenie

Strategia leczenia nowotworów płuca i tchawicy zależy od trzech podstawowych czynników: typu nowotworu, stopnia zaawansowania i wydolności chorego oraz jego chorób współistniejących. W dużym uproszczeniu przy wyborze leczenia obowiązują następujące zasady:

  • leczenie nowotworu w miejscowym lub regionalnym stopniu zaawansowania (np. niedrobnokomórkowy rak płuca w I-III stopniu zaawansowania) prowadzi się przede wszystkim z udziałem metod leczenia miejscowego (chirurgii lub radioterapii), czasami uzupełnionych chemioterapią;
  • rak drobnokomórkowy płuca charakteryzuje się bardzo dużą agresywnością biologiczną, częstym tworzeniem przerzutów odległych oraz względnie wysoką wrażliwością na chemioterapię, która odgrywa wiodącą rolę w leczeniu tego nowotworu;
  • chorzy na nowotwory w stadium rozsiewu (IV stopień zaawansowania) powinni być lczeni z intencją paliatywną, której zasadniczym celem jest przedłużenie życia przy zachowaniu jego dobrej jakości. Działania uboczne leczenia nie powinny znacząco pogrszać jakości życia.

źródło:Wojciechowska Urszula, Didkowska Joanna. Zachorowania i zgony na nowotwory złośliwe w Polsce. Krajowy Rejestr Nowotworów, Centrum Onkologii - Instytut im. Marii Skłodowskiej - Curie.